Szukaj

Tornjak na Mazurach

kategoria

charakter

Demony albo rozmówki na cztery nogi kute

Podchodzi Joszko ze strzępem jakiejś zabawki w pysku i trąca mnie nosem. Tak to ja widzę i opisuję – podchodzi i trąca nosem. Dla obcego człowieka byłoby to raczej coś w stylu: „napada mnie jakieś bydlę i dźga tępym narzędziem”. Continue reading „Demony albo rozmówki na cztery nogi kute”

Tornjak adorowany i adorujący

Dziwadło to, tak wiele ma tego, co mnie tak zajmuje i tego, czym tym się tak bawić lubię i nos tak wkładać. Na czubku ma sierść pachnącą, za którą mogę delikatnie pociągać, na wypustkach słuchowych wiszą małe zabawki, z przodu jest takie miejsce idealnie dopasowane do mego pyska. Continue reading „Tornjak adorowany i adorujący”

Heban, czyli radość i żal

Zakradł się. Nie przestraszył mnie – jego szczęście – nie wiadomo, co bym mu zrobił, gdyby przestraszył. Byłem zajęty zapachami, które niejeden ktoś zostawił przy pewnym krzaczku, aż tu widzę kątem, że stoi. Wyprostowałem się, popatrzyłem z góry, zrobiłem dwa kroki z lewej, on też. Continue reading „Heban, czyli radość i żal”

Migawki z samotnych poranków w wielkim łóżku

Obracam się na lewy bok. Otwieram oczy. Chyba otworzyłem. Coś widzę. Czerwieni się. Powinienem się niepokoić? Chyba nie. Przyniósł swoją poduchę-serduszko z rączkami, którą metodycznie co jakiś czas opróżnia z nadzienia. Continue reading „Migawki z samotnych poranków w wielkim łóżku”

Puszkowania psa ciąg dalszy, czyli Joszko movie #14

Przez jakiś czas postęp w przełamywaniu niechęci do wchodzenia do auta był… Chyba był. Powiedzmy, że był trudno zauważalny. Raz wszedł ponoć czterema kończynami. Nie widziałem, wierzę masurianie na słowo. Jak oczywiście we wszystko inne, co mówi… Continue reading „Puszkowania psa ciąg dalszy, czyli Joszko movie #14”

Od niedzieli do niedzieli

Prawie niezauważalnie, po parę minut Joszko przesuwa godzinę naszego porannego spaceru. Wstecz. Aby wyjść wcześniej, muszę wstać wcześniej. Coraz wcześniej. Jeszcze wcześniej. Continue reading „Od niedzieli do niedzieli”

Coś

Joszko często przynosi coś ze spaceru. Trofeum jakieś. Zazwyczaj patyk. Już w bramce mówię mu:

– Pamiętasz, że nie możesz wziąć patyczka do domu? Continue reading „Coś”

Sanatorium pod zwierzydłem

 

Tak, wiem, że to zwierzydło, ale to zwierzydło obce jest. Nie moje. To widać, i czuć, bo ze słyszeniem to nie jestem pewien. Czai się na schodach, po których Dziwadło biega często w ciągu dnia. Zwierzydło czai się, bo boi się. A boi się, bo je ostrzegam. Paszczowo, ale cicho, właściwie mruczę tylko trochę. Continue reading „Sanatorium pod zwierzydłem”

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑